پژوهشگران متوجه شده‌اند که ضخامت خاصی از کاغذ وجود دارد که بیش‌ترین توانایی برش‌دادن را دارد. اگر کاغذ بیش از حد نازک باشد، همانند دستمال کاغذی، تحت فشار خم می‌شود و برش نمی‌زند. در مقابل، کاغذ‌های ضخیم‌تر نیرو را روی سطح گسترده‌تری پخش می‌کنند و قابلیت برش خوبی ندارند.
مطالعات نشان می‌دهد هرچه ضخامت کاغذ به ۶۵ می‌کروم‌تر نزدیک‌تر شود، قدرت برش آن بیش‌تر می‌شود. شرایط بهینه برای بریدگی در کاغذ‌های روزنامه و کاغذ پرینتر‌های ماتریس سوزنی وجود دارد که ضخامت آن‌ها در حدود ۶۵ می‌کروم‌تر است.
با این حال، کاهش انتشار رسانه‌های چاپی و جایگزینی پرینتر‌های جوهرافشان به جای ماتریس سوزنی، دسترسی به این کاغذ‌ها را کم کرده است. اما همچنان کاغذ‌های پرین‌تر جوهرافشان، مجلات و کاغذ‌های یادداشت چسب‌دار به اندازه کافی نازک هستند که بتوانند بریدگی ایجاد کنند.
فیزیک‌دانان دریافتند که زاویه حرکت کاغذ در لحظه تماس، نقش مهمی در برش دارد. حرکت زاویه‌دار، همانند چاقو یا شمشیر، کارایی برش را به مراتب بیش‌تر از حرکت مستقیم می‌کند.
برای تست این نظریه، محققان ابزاری به نام پیپر ماچت ساختند که شامل دسته‌ای کوچک چاپ‌شده با چاپگر سه‌بعدی بود که تکه‌های کاغذ در آن قرار می‌گرفت. آن‌ها نشان دادند یک تیغه کاغذی ساده می‌تواند به راحتی موادی مانند خیار، سیب، فلفل و حتی گوشت مرغ را ببرد.
کاغذ‌های با ضخامت ۶۵ می‌کروم‌تر خطرناک‌ترین نوع هستند زیرا به راحتی می‌توانند بریدگی ایجاد کنند. این ضخامت تقریبا معادل کاغذ‌های روزنامه، کاغذ پرین‌تر ماتریس سوزنی و همچنین برخی مجلات علمی معتبر نظیر نیچر و ساینس است که از کاغذ‌های مشابه استفاده می‌کنند.
