تحقیق کمبریج: ضربه مغزی خفیف در می‌انسالی می‌تواند اثرات طولانی‌مدت بر مغز و حرکت داشته باشد
ضربه مغزی شکل خفیفی از صدمه تروماتیک مغزی است که بر اثر سقوط، تصادف رانندگی، ورزش‌های برخوردی یا دعوا رخ می‌دهد و معمولا تصور می‌شود اثرات آن موقتی باشد.
با این حال شواهد روزافزون نشان می‌دهد که صدمه تروماتیک مغزی از عوامل خطر ابتلا به زوال عقل محسوب می‌شود. به همین منظور تیمی از پژوهشگران دانشگاه کمبریج در بریتانیا مطالعه‌ای را برای بررسی کارکرد مغز پس از ضربه مغزی انجام دادند.
در این تحقیق ۶۱۷ نفر از افراد سالم می‌ان‌سال با سن ۴۰ تا ۵۹ سال به عنوان بخشی از مطالعه پیشگیری از زوال عقل انتخاب شدند. شرکت‌کنندگان تحت اسکن ام‌آر‌آی و آزمون‌های عصبی‌روانشناختی قرار گرفتند و سابقه ضربه به سر از طریق پرسشنامه غربالگری صدمه مغزی بررسی شد. خطر‌های قلبی‌عروقی نیز ارزیابی گردید.
صدمه تروماتیک مغزی به عنوان تجربه حداقل یک ضربه به سر همراه با از دست دادن هوشیاری تعریف شده و ضربه مغزی خفیف به معنای از دست دادن هوشیاری کمتر از ۳۰ دقیقه تلقی می‌شود.
نتایج نشان داد که ۳۶.۱ درصد از شرکت‌کنندگان حداقل یک ضربه مغزی با از دست دادن هوشیاری را گزارش کرده‌اند. از این گروه ۵۶.۱ درصد یک بار، ۲۷.۴ درصد دو بار و ۱۶.۶ درصد بیش از دو بار ضربه مغزی داشته‌اند.
از میان ۲۲۳ نفر با سابقه ضربه مغزی، شدت صدمه در ۷۶.۲ درصد موارد تعیین شده و ۹۴.۱ درصد از آن‌ها ضربه مغزی خفیف و ۵.۹ درصد ضربه مغزی متوسط تا شدید (از دست دادن هوشیاری ۳۰ دقیقه یا بیش‌تر) را تجربه کرده بودند.
خونریزی‌های کوچک و مزمن مغزی در حدود ۱۷.۷ درصد شرکت‌کنندگان (نزدیک به یک نفر از هر شش نفر) مشاهده شد. تعداد این خونریزی‌ها در افرادی با سابقه ضربه مغزی به طور معناداری بیش‌تر بود.
تعداد بیش‌تر رویداد‌های ضربه مغزی با کیفیت خواب ضعیف‌تر، اختلال در راه رفتن، علائم افسردگی شدید‌تر و نقص حافظه مرتبط بود، هرچند با نقص دقت ارتباطی یافت نشد. گروه با ضربه مغزی متوسط نیز دچار اختلال خواب، افسردگی و مشکل در راه رفتن بودند، اما اثرات شناختی در آن‌ها مشاهده نشد.
پژوهشگران با بررسی سهم نسبی ضربه مغزی و عوامل خطر قلبی‌عروقی (مانند فشار خون بالا و دیابت) در این مشکلات بالینی، دریافتند که نقش ضربه مغزی در افسردگی و اختلال خواب (نه شناخت یا راه رفتن) نسبت به عوامل قلبی‌عروقی پررنگ‌تر است.
به بیان محققان، داده‌ها نشان می‌دهد که در افراد می‌ان‌سال فاقد سایر مشکلات، سابقه ضربه مغزی در گذشته با تغییرات قابل تشخیص در تصویربرداری عروق مغز و ویژگی‌های بالینی مرتبط است.
