بیش از پیشبینیها تعداد سیاهچالههای جهان آغازین چقدر بیشتر است؟, تحقیقات اخیر نشان میدهند تعداد سیاهچالهها در کیهان ابتدایی بسیار فراتر از تخمینهای قبلی بوده است. این اکتشافات بر پایه مشاهدات تلسکوپ فضایی جیمز وب و تحلیل تغییرات درخشش کهکشانهای قدیمی، تصویر ما از تشکل اولیه این اجسام مهیج را دگرگون کرده است.
مکانیزمهای شکلگیری سیاهچالههای اولینه دو مسیر اصلی برای پیدایش بذرهای سیاهچاله در جهان نوزاد پیشنهاد شده است. میشوند.
اما این سناریو تنها در هالههای بزرگ ماتریال تاریک رخ میدهد و تعداد سیاهچالههای ناشی از آن را محدود نگه داشته است. شواهد رصدی برای جمعیت گستردهتر بررسیهای طولانیمدت درخشش کهکشانهای دوریافته در بازه ۱۵ ساله، نوسانات قابلتوجهی در نور اختروشها آشکار کرده که نشانه وجود تعداد زیادی سیاهچاله فعال در کهکشانهاست.
مدل ستارههای تاریک مکانیزم جایگزین یک نظریه نوین هم چنینوفریت را توضیح میدهد اگر در هنگام انقباض ابرهای ستارهزا، ذرات ماتریال تاریک به وفور در هسته ستاره گیر کنند، فشار حرارتی از کار میافتد و مانع از آغاز همجوشی هستهای میشود. این ستارههای تاریک عمر بسیار طولانیتری دارند و جرمهای کلانتری بهدست میآورند تا در نهایت به سیاهچALEهای عظیم فروپاشند.
محققان معتقدند این فرآیند میتواند بخش قابلتوجهی از جمعیت سیاهچALEهای دیده شده در کیهان اولیه را توجیه کند. آینده رصدها و پتانسیل کشف رصدخانههای جدید چون اقلیدس، نانسی گریس رومن، آرایه کیلومترمربع (SKA) و مأموریت نیوآتنا، در سالهای آینده سرشماری جامعتری از اختروشهای کمنور و پدیدههای اطراف سیاهچALEها را امکانپذیر خواهند ساخت.
تا آن زمان، تلسکوپ جیمز وب با حساسیت بالا و قابلیتهای طیفسنجی پیشرفته، ابزار اصلی برای شمارش دقیق سیاهچALEهای نخستین کهکشانها و حتی مشاهده مستقیم شکلگیری آنها از طریق شناسایی انفجارهای فروپاشی ستارگان اول ( III) باقی میماند.
