آنموس به عنوان بزرگ‌ترین کشتی باری بادبانی جهان نخستین سفر ترانسیلتیک خود را در اقیانوس اطلس آغاز کرده است. این کشتی ۸۱ متری در اوایل ماه اوت بندر را ترک کرد و قرار است تا سوم سپتامبر حدود هزار تن بار را به نیویورک تحویل دهد. محموله‌های حمل شده توسط آنموس ردپای کربنی یک‌دهم کشتی‌های کانتینری استاندارد را دارند.
مدیرعامل شرکت فرا‌نسوی TOWT که آنموس را به کار گرفته می‌گوید قرن‌ها بود که می‌دانستیم باد در دریای عمیق قوی است و نقشه‌های راهنمایی داشتیم اما اکنون به لطف ارتباطات ماهواره‌ای و فناوری‌های مسیریابی، باد هم پیش‌بینی‌پذیر شده و این امر آن را به منبعی مطمئن برای نیروی محرکه تبدیل کرده است.
آنموس یک کشتی دریانوردی سنتی نیست. بر اساس گزارشی از نیوساینتیست، بادبان‌های پارچه‌ای آن توسط یک سیستم خودکار پشتیبانی و مدیریت می‌شوند و سیستم کنترل بادبان‌ها با الهام از کشتی‌های مسابقه‌ای اقیانوسی و با استفاده از شبیه‌سازی‌های کامپیو‌تری طراحی شده است. این سیستم به آنموس امکان می‌دهد تا با حمل یک تن بار در طول یک کیلوم‌تر، کمتر از دو گرم انتشار کربنی داشته باشد. در نتیجه ردپای کربنی آنموس ده برابر کمتر از کشتی‌های کانتینری بزرگ است که بخش اعظم کالا‌های جهان را حمل می‌کنند و حداقل ۲۰ گرم کربن به ازای هر تن بار در هر کیلوم‌تر تولید می‌کنند.
هنگامی که کشتی عمدتا به نیروی باد تکیه دارد می‌تواند سرعت خود را بیش از ۱۹ کیلوم‌تر در ساعت برساند و احتمالا در شرایط نیرومند‌تر مانند باد‌های تجاری اطلس شمالی حتی سریع‌تر هم حرکت می‌کند. برای نیروی محرکه پشتیبان، کشتی از دو موتور دیزلی-الک‌تریکی بهره میبرد.
آنموس بخشی از یک ناوگان برنامه‌ریزی‌شده متشکل از هشت کشتی است که در نهایت می‌توانند سالانه ۲۰۰ هزار تن بار جابجا کنند و نسبت به کشتی‌های معمول، ۴۰ هزار تن کربن کمتر انتشار دهند. با این حال، تعیین می‌زان تأثیر کامل کشتی‌های باری بادبانی و تانکر‌هایی که از فناوری‌های پیشرفته بادی پشتیبانی می‌شوند، دشوار باقی مانده است.
بر اساس نقل قول از گزارش اخیر شرکت لویدز رجیس‌تر بریتانیا، اولین عدم قطعیت موجود، می‌زان واقعی صرفه‌جویی در سوخت است زیرا معیار استانداردی برای تأیید ادعا‌ها وجود ندارد. هزینه‌های احتمالی مرتبط با مهندسی و عملیات سیستم‌های مبتنی بر باد نیز به عدم قطعیت در مورد جنبه اقتصادی این کشتی‌ها می‌افزاید.
با وجود این عدم قطعیت‌ها، گزارش پیش‌بینی می‌کند که در سال‌های آینده بیش از ۱۰۰ کشتی از سیستم‌های پیشروی بادی بهره‌مند خواهند شد. چنین اقداماتی در جهت پایداری می‌تواند به صنعت کشتیرانی کمک کند تا به هدف انبعاثات خالص صفر برسد.
