بیش از دو هفته می‌گذرد که سازمان هوا‌شناسی از رسیدن سامانه بارشی به تهران خبر داده است اما تا کنون هیچ‌گونه بارندگی‌ای ثبت نشده است. شاخص آلودگی هوا در تهران در سطح قرمز قرار گرفته و شهروندان با هوای سمی روبرو هستند.
مسؤولان تحت فشار منافع سوخت مازوت و بنزین بی‌کیفیت، اقدام مؤثری برای کاهش آلودگی انجام نداده‌اند. منبع دقیق این سطح از آلودگی در تهران و کلان‌شهر‌هایی نظیر اصف‌هان همچنان ناشناس مانده است.
به جای مقابله با ریشه‌های مشکل، مسؤولان بحث دزدی ابر‌ها را مطرح کرده‌اند که پایه علمی ندارد. در همین حال مدارس باز مانده و کودکان در هوای آلوده به سرب و سایر آلاینده‌ها نفس می‌کشند.
شورای شهر، شهرداری و سازمان‌های موظف به اجرای قانون هوای پاک سکوت اختیار کرده‌اند و از رئیس دولت نیز خبری نیست. تا کی باید مردم هوای مسموم را تحمل کنند و تا چند جان بابت بی‌تدبیری‌ها از بین برود؟
اجرای قانون جوانی جمعیت بدون فراهم آوردن زیرساخت‌های مناسب و در حالی که هوای شهر‌ها قابل تنفس نیست، تضاد آشکاری دارد. کارگران و کارمندان مجبورند در این شرایط شلوغ و آلوده حضور یابند و چرخه اقتصاد مانع تعطیلی برای حفظ سلامت شده است.
ماشین‌های غیر‌استاندارد با سوخت‌های بی‌کیفیت، بار آلودگی را چندچندان کرده‌اند. مسئله دزدی ابر توجیه‌ی برای بی‌مسؤولتی مسؤولانی است که مسائل حیاتی را نادیده گرفته‌اند. جان انسان‌ها در اولویت‌های تصمیم‌گیری‌ها جایگاه‌ی ندارد.
اختلاس‌های می‌لیاردی در صورتی نادیده گرفته شده‌اند که بخشی از این مبالغ می‌توانست اعتبار اجرای قانون هوای پاک را تامین کند. بیمارستان‌ها با کمبود کادر درمانی روبرو شده و اورژانس‌ها پر از بیماران با مشکلات تنفسی است. تا کی این شرایط بغرنج ادامه خواهد داشت؟
