در ۲۵ ژوئن ۱۹۷۶ کاوشگر وایکینگ ۱ که اولین فرودگر موفق مریخ در تاریخ محسوب می‌شود، عکسی مشهور به نام چهره بهرام را از منطقه سیدونیا روی سیاره سرخ ضبط کرد. این کاوشگر در کنار وایکینگ ۲ به عنوان بخشی از برنامه وایکینگ ناسا به مریخ ارسال شده بود و هر یک شامل یک مدارگرد و یک فرودگر بودند.
وایکینگ ۱ بلافاصله پس از رسیدن به سطح مریخ، جستجوی برنامه‌ریزی شده برای یافتن می‌کروارگانیسم‌های مریخی را آغاز کرد و پانورامای رنگی شگفت‌انگیزی از محیط اطراف را به زمین ارسال نمود. این کاوشگر به مدت ۲۲۴۵ روز مریخی فعالیت کرد و در نهایت در میان بستر ماسه قرمز و صخره‌هایی که تا دید دوربین‌ها گسترش داشت، خاموش شد.
تحلیل عکس چهره بهرام
عکس چهره بهرام سازندی را نشان می‌داد که به نظر می‌رسید چهره‌ای غول‌پیکر و انسان‌نما روی سطح مریخ حک شده یا ساخته شده است. دانشمندان ناسا در آن زمان بر این باور بودند که این تصویر یک توهم ناشی از سایه‌ها و پاریدولیا است. پاریدولیا پدیده‌ای است که در آن ذهن به اشتباه الگوی آشنا‌ای را در اشیاء تصادفی می‌بیند.
ناسا در سال ۱۹۷۶ هنگام انتشار عکس توضیح داد صخره عظیم در مرکز که همانند سر انسان است، توسط سایه‌هایی شکل گرفته که توهم چشم، بینی و دهان را ایجاد می‌کنند. برای بیش از ۲۰ سال عکس دیگری از این منطقه در دسترس نبود تا اینکه در آوریل ۱۹۹۸، ناسا با هواپیمای نقشه‌بردار جهانی مریخ بر فراز سیدونیا پرواز کرد و تصاویر دقیق‌تری تهیه نمود.
<figcaption class="wp-element-caption"تصویری که مدارگرد شناسایی مریخ در سال ۲۰۰۷ تهیه کرد.
تصاویر جدید نشان داد که تحلیل اولیه ناسا درست بوده است. این سازند حدود ۱.۵ کیلوم‌تر طول دارد و ویژگی‌های چهره‌مانند تنها سایه‌هایی هستند که بر اثر شکل سنگ تشکیل شده‌اند. از آن زمان عکس‌های بیش‌تری گرفته شده است. نقشه‌بردار جهانی مریخ برای دومین بار در آوریل ۲۰۰۱ به این منطقه بازگشت و مدارگرد شناسایی مریخ در سال ۲۰۰۷ تصویری با وضوح بالا ثبت کرد. آژانس فضایی اروپا نیز با کاوشگر مارس اکسپرس از این منطقه عکس‌برداری انجام داد.
با وجود شواهد علمی، همچنان افرادی وجود دارند که معتقدند این منطقه مدرکی بر وجود تمدن منقرض شده در مریخ است. هرچند امکان وجود تمدن در گذشته مریخ منتفی نیست، اما برای اثبات این ادعا باید شواهدی فرا‌تر از سایه‌های روی صخره‌ها داشته باشیم.
