تکنولوژی

چرا پزشکان دیگر گردنبند فومی تجویز نمی‌کنند؟ داستان تغییر درمان ویپلش

مجله آتلانتیک در گزارشی مفصل به بررسی تاریخچه درمان ویپلش یا واخوردگی گردن پرداخته است. این آسیب که در دهه ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ با گسترش فرهنگ ماشین‌رانی رو به رشد گذاشت، توسط پزشکان به عنوان نتیجه تصادفات جلو به عقب تعریف می‌شد. در این نوع تصادف، بدن راننده به سمت جلو و بالا پرتاب شده و گردن مانند آنتن رادیو در هر دو جهت خم می‌شد.

ویپلش در اسکن‌های پزشکی معمولا قابل مشاهده نیست و بیش‌تر به صورت کشیدگی بافت‌های نرم به جای شکستگی است. این حالت باعث درد و سفتی گردن شده و می‌تواند به شانه‌ها هم گسترش یابد. در حدود نیمی از بیماران به سرعت بهبود می‌یابند، اما برای بقیه ناراحتی‌ها تداوم می‌یابد. در موارد شدید، ویپلش می‌تواند منجر به سرگیجه، اختلالات حسی، زوال شناختی و در نهایت ویپلش مزمن با علائم خستگی، مشکلات حافظه و سردرد شود.

از همان ابتدا، درمان استاندارد استفاده از گردنبند فومی برای بی‌حرکت نگه داشتن سر بود. اما با توجه به اینکه صدمه در تصاویر پزشکی دیده نمی‌شد، برخی پزشکان در سال ۱۹۵۳ احتمال ریشه روانی برای شکل مزمن را مطرح کردند و آن را نوعی واکنش عاطفی منفی به حادثه توصیف نمودند. پزشکان ادعا نمی‌کردند بیماران تمارض می‌کنند، بلکه معتقد بودند علل ترکیبی از آسیب رباط‌ها، ضربه به مغز و عوامل روانشناختی است.

مشکل تفکیک علل واقعی از تمارض، مخصوصا در پرونده‌های دریافت غرامت، باعث شد جامعه پزشکی با افزایش دعاوی بی‌مبنا در دهه‌های ۷۰ و ۸۰، به مخالفت با استفاده روتین از گردنبند برخیزد. فیلم‌های سینمایی مانند شیرینی شانس در سال ۱۹۶۶ نیز این پدیده را به تصویر کشیدند.

کارآزمایی‌های کنترل‌شده در دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ نتایج مشابه‌ی داد گردنبند‌های فومی در بهترین حالت اثری در درمان ندارند و در بدترین حالت با جلوگیری از حرکت، آسیب را تشدید می‌کنند. در نتیجه پزشکان از توصیه به بی‌حرکت ماندن دست کشیدند و روی مداخلات فعال و برنامه‌های ورزشی تمرکز کردند. این تغییر رویکرد در درمان ضربات مغزی و آسیب‌های کمر هم تکرار شد.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا