چگالی انرژی تاریک و احتمال حیات در جهانهای موازی جهان ما بهینه نیست, یک تحقیق جدید منتشرشده در ۱۳ نوامبر، احتمال وجود حیات بیگانه را در چارچوب نظریه چندجهانی (مولتیورس) با تمرکز بر چگالی انرژی تاریک بازبینی کرده است. انرژی تاریک، نیروی ناشناختهای که انبساط جهان را تسریع میکند، نقش تعیینکنندهای در نرخ شکلگیری ستارهها در جهانهای مختلف ایفا میکند.
چگالی بهینه انرژی تاریک برای حیات بر اساس مدل پیشنهادی محققان، چگالی ایدهآل انرژی تاریک در یک جهان علتی باعث میشود حدود ۲۷ درصد از ماده غیرتاریک به ستاره تبدیل گردد. در مقایسه، در جهان ما تنها ۲۳ درصد از این ماده در فرآیند ستارهزایی مشارکت میکند.
فضازمان و توزیع ماده تأثیر میگذارد.
در جهانهایی با انرژی تاریک کمتر، انبساط کندتر است و گرانش میتواند ساختارهای بزرگمقیاس مانند کهکشانها و خوشههای ستارهای را به کارآمدی بیشتری بسازد. در طرف مقابل، انرژی تاریک بیش از حد باعث پراکندگی سریع ماده و کاهش نرخ ستارهزایی میشود.
پیامدها برای جستجوی حیات فرازمینی لوکاس لومبرایزر، کیهانشناس دانشگاه ژنو و از نویسندگان این مطالعه، بیان میکند که اگر چندجهانی واقعیت داشته باشد، موجودات هوشمند در جهانهایی با چگالی انرژی تاریک بهینه، شانس بیشتری برای برقراری ارتباط یا کشف یکدیگر خواهند داشت. اگرچه چندجهانی همچنان یک نظریه فرضی و غیراثباتشده است، اما این رویکرد مدلسازی شده، دیدگاه تازهای برای درک جایگاه جهان ما در مقیاس فرازمینی فراهم میآورد.
