الگوی حرارتی صورت میتواند سن بیولوژیک و بیماریهای مزمن را با ۸۰ درصد دقت آشکار کند

محققان در مطالعهای که در نشریه علمی سل متابولیسم منتشر شده، دریافتهاند که نقشهبرداری از نقاط داغ و خنک صورت میتواند اطلاعات ارزشمندی درباره سن بیولوژیکی افراد و وجود بیماریهای مزمن نظیر دیابت و فشار خون بالا فراهم آورد.
این تحقیق بر روی تقریبا سههزار نفر از قوم هان چینی با بازه سنی ۲۱ تا ۸۸ سال انجام شده است. نتایج نشان میدهد افراد مبتلا به اختلالات متابولیک مانند دیابت و کبد چرب، دمای بالاتری در ناحیه اطراف چشمها دارند در مقایسه با همسنیهای سالم. به طور مشابه، بیماران فشار خون بالا دمای بالاتری در گونههای خود ثبت کردهاند.
جینگدونگ جکی هان، زیستشناس محاسباتی دانشگاه پکن، بیان میکند ما میتوانیم از عکس حرارتی صورت برای تشخیص بیماریها با دقت نسبتا خوب در حدود ۸۰ درصد بهرهگیری کنیم. الگوی حرارتی صورت واقعا اطلاعات بیشتری در مورد وضعیت سلامتی به ما میدهد.
محققان متوجه شدهاند که دمای بینی با افزایش سن با سرعتی سریعتر از سایر نواحی صورت کاهش مییابد. این بدان معناست که افرادی با بینی گرمتر، سن حرارتی کمتری دارند. در مقابل، دمای اطراف چشمها با پیش رفتن سن بیشتر بالا میرود.
وادیم گلادیشف، متخصص پیری از بیمارستان بریگهام و زنان، این روش را رویکردی نوآورانه برای تخمین سن بیولوژیکی بر پایه تصاویر حرارتی توصیف میکند. او معتقد است این تکنیک میتواند به عنوان ابزاری مستقل برای سنجیدگی شدت پیری سلولی و شناسایی علائم بیماریهای مزمن عمل کند.
هان ریشهیابی ایده استفاده از دمای صورت به طب سنتی چین میکند و یادآور میشود که همه ما تجربه کردهایم چگونه تب و عفونت باعث افزایش دمای بخشهای خاص صورت میشود. والدین نیز به طور فطری پیشانی فرزندان را برای بررسی علائم بیماری لمس میکنند.
تحلیل نمونههای خون شرکتکنندگان نشان داد که افزایش دمای اطراف چشمها و گونهها عمدتا ناشی از بالا رفتن فعالیتهای سلولی مرتبط با التهاب، از جمله ترمیم دیانای صدمهدیده و مبارزه با عفونتهاست.
ابزاری با نام ترموفیس برای تجزیه و تحلیل تصاویر حرارتی صورت توسعه یافته که در برسی سن بیولوژیکی و تشخیص بیماریهای متابولیک نتایج امیدوارکنندهای داده است. با این حال، اثربخشی آن در میان گروههای جمعیتی مختلف همچنان ناشناخته است.
محققان تأکید دارند که از بیماری و سن، عوامل دیگری نیز بر دمای صورت تأثیرگذارند. برای مثال، دو هفته پریدن روزانه ر را تا پنج سال کاهش داده و شرکتکنندگان را از نظر بیولوژیکی جوانتر کرده است. شاید تعجبآور باشد، اما مصرف ماست نیز بر سن حرارتی صورت اثرگذار به نظر میرسد.
گلادیشف اذعان میکند اگرچه خطر بیماریها با سن بیولوژیکی مرتبط است، ترموفیس نمیتواند رابطه علت و معلول را تثبیت کند؛ اما میتواند پزشکان را نسبت به مسائل بالقوهای که نیازمند بررسی بیشتر هستند، هشدار دهد. او میافزاید برای اهداف تحقیقاتی و عملی، این ابزار بسیار سودمند است. بااینحال، اینکه آیا نقشه حرارتی صورت در محیطهای بالینی واقعی برای تشخیص بیماری قابل استفاده است، همچنان سوالی بیپاسخ مانده است.




