>> آیینهای تدفین مشترک نئاندرتالها و انسانهای اولیه در شام شواهد جدید از همزیستی و تبادل فرهنگی > تحقیقات جدید دیرینانسانشناسی نشان میدهد که نئاندرتالها و انسانهای خردمند اولیه (هومو ساپینز)، علیرغم تفاوتهای بیولوژیک، الگوهای شگفتانگیز مشابهی در دفن مردگان خود داشتند.
این تشابهات که در بازه زمانی وسیعی از ۹۰ تا ۱۲۰ هزار سال پیش مشاهده میشود، نظر محققان را به سمت احتمال تبادل فرهنگی یا ریشه مشترک برای این آیینها سوق داده است. شام مهد آیینهای تدفین در میانه شرقی مطالعهای که نتایج آن در مجله علمی منتشر شده، تأکید میکند که نخستین شواهد سازمانیافته تدفین مردگان در منطقه جغرافیایی شام (شامل بخشهایی از فلسطین، اردن، لبنان و سوریه امروزی) شکل گرفته است.
نسانشناس مشهور از دانشگاه ویسکانسین، در این باره بیان میکند دادههای ما محدود است، اما مثالهای موجود بسیار قابل توجهاند.
یافتهها نشان میدهد که روشهای تدفین خاصی وجود داشته که نئاندرتالها و انسانهای اولیه را در یک سنت مشترک به هم نزدیک میکرده است. تبادل دانش و تکنولوژی در غارهای شام شواهد کهنهشناسی تنها به استخوانها محدود نمیشود. تحلیل ابزارهای سنگی و مصنوعات یافت شده در لایههای مربوط به این دوره در شام، تصویری شگفتانگیز از تعامل دو گونه را ترسیم میکند.
رضیه تبادل دانش، تکنیکهای ساخت ابزار و احتمالاً نمادینسازی رفتارهای اجتماعی (مانند تدفین) بین دو گروه تأکید دارد.
دلایل عملی و نمادین پشت تدفین اجساد علاوه بر جنبههای نمادین و اعتقادی، محققان دلایل عملیه و اجتماعی را نیز برای ظهور تدفین مطرح میکنند. با افزایش تراکم جمعیت و رقابت بر سر منابع محدود (مانند غارهای مناسب برای سکونت)، دفن اجساد میتواند راهکاری برای تثبیت حق مالکیت و تداوم سکونت گروهی بر یک قلمرو خاص بوده باشد. این دیدگاه تدفین را نه تنها یک آیین دینی، بلکه یک رفتار اجتماعی-اقتصادی استراتژیک معرفی میکند.
نیاز به کاوشهای بیشتر برای نتیجهگیری قطعی با وجود یافتههای جذاب، جان هاکس و محققان دیگر از عجله در نتیجهگیری نهایی میپرهیزند. پراکندگی جغرافیایی وسیع این دو گونه در سراسر جهان و تعداد محدود مکانهای کهنهشناسی که تا کنون به طور سیستماتیک کاوش شدهاند، مانع از تایید قطعی نظریه منشأ واحد برای آیین تدفین شده است.
هاکس تأکید میکند سوال اصلی این است که آیا این آیینها از یک منبع واحد به سایر نقاط جهان منتقل شدهاند؟ دادههای فعلی برای پاسخ به این پرسش کافی نیستند. بنابراین، آینده دیرینانسانشناسی به حفاریهای بیشتر در مناطق کلیدی مانند شام و تحلیلهای دقیقتر از دادههای ژنتیکی و کهنهشناسی وابسته است. هر کشف جدید میتواند دیدگاه ما را درباره ریشههای فرهنگی بشر و تعاملات پیچیده نژادهای انسانی در پیشینه عمیق تغییر دهد.
>>
