تلسکوپ جیمز وب شش سیاره سرگردان را در سحاب NGC ۱۳۳۳ شناسایی کرد, تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST) موفق شده است شش سیاره سرگردان را در اعماق فضا، به طور دقیق در ناحیه ستارهزایی NGC ۱۳۳۳ واقع در صورت فلکی برساوش، کشف کند. این کشف جدید افقهای تازهای در درک مکانیزمهای شکلگیری اجرام کیهانی با جرم پایین باز کرده است.
تفاوت شکلگیری ستارهها و سیارهها فرآیند شکلگیری ستارهها از بالا به پایین رخ میدهد؛ به این معنی که یک توده در ابرهای چگال گاز و غبار تحت تأثیر گرانش فروپاشی مییابد و با انباشت مواد از دیسک اطراف، دما و فشار مرکز به حدی میرسد که همجوشی هیدروژن آغاز شود. در مقابل، نظریه رایج شکلگیری سیارهها فرآیندی از پایین به بالا است که در آن ذرات جامد در دیسک پیشستارهای به یکدیگر میچسبند و به تدریج هستههای سیارهای را میسازند.
مرز مبهم بین ستاره و سیاره مرز دقیق بین این دو مکانیزم همچنان یک معما برای ستارهشناسان است.
کوتولههای قهوهای و سیارههای سرگردان مشاهدات نشان داد که کوتولههای قهوهای با جرم بین ۱۳ تا ۸۵ برابر مشتری، حدود ۱۰ درصد از اجزای این سحاب را تشکیل میدهند. این نسبت به طور قابل توجهی از پیشبینیهای مدلهای استاندارد شکلگیری ستارهها بیشتر است. این امر احتمالاً نشاندهنده وجود مکانیزمهای اضافه مانند آشفتگی در ابر گاز است که منجر به شکلگیری این اجرام میشود.
برآوردها حاکی از آن است که میلیاردها سیاره سرگردان در کهکشان راه شیری وجود دارند. بسیاری از آنها به روش سنتی در دیسکهای ستارههای نوزاد شکل گرفتهاند، اما برهمکنشهای گرانشی شدید میتواند آنها را از سیستم مادری جدا کرده و به فضاهای میانستارهای پرتاب نماید. از سوی دیگر، گروهی از این سیارهها مستقیماً از فروپاشی ابرهای گاز مانند ستارهها متولد شدهاند، اما جرم لازم برای آغاز همجوشی هیدروژن را نداشتهاند.
کشف شش جهان جدید با جرم پایین جیمز وب شش جرم با جرم ۵ تا ۱۰ برابر مشتری را رصد کرد.
رید جایاواردهانا، یکی از محققان اصلی، بیان میکند طبیعت اجرام با جرم ستارهای را حداقل به دو روش میسازد؛ هم از طریق انقباض ابر گاز و غبار (مانند ستارهها) و هم در دیسکهای اطراف ستارهها (مانند سیارهها). حد جدایی مکانیزم شکلگیری مهمترین نتیجه این تحقیق، عدم کشف هیچ سیاره سرگردانی با جرم کمتر از ۵ برابر مشتری است.
با توجه به حساسیت بالا جیمز وب، این حد میتواند مرز جدایی مکانیزمهای شکلگیری باشد؛ یعنی اجرام سبکتر احتمالاً از طریق برافزایش هسته در دیسکهای ستارهای متولد شدهاند و سپس طرد شدهاند. منظومههای سیارهای در مقیاس ریز الکس اسکولز، اخترفیزیکدان، تأکید میکند که این اجرام کوچک میتوانند دیسکهای خود را داشته باشند و به عنوان پرورشگاه منظومههای سیارهای در مقیاسی بسیار کوچکتر از منظومه شمسی عمل کنند.
دسترس است.
