این ساختار کیهانی از یک دیوار غول‌پیکری از کهکشان‌ها تشکیل شده و وسعت آن ۱.۴ می‌لیارد سال نوری برآورد می‌شود. تا پیش از این کشف، دیوار بزرگ اسلون هرگز به‌صورت دقیق مورد مطالعه قرار نگرفته بود و تنها ابرخوشه‌های درون آن بررسی شده بودند.
دیوار بزرگ اسلون برای اولین بار در سال ۲۰۰۳ از طریق بررسی آسمان دیجیتال اسلون (SDSS) توسط ریچارد گوت و ماریو جوریک شناسایی شد. این بررسی موقعیت صدها می‌لیون کهکشان را ترسیم کرد که ساختار مقیاس بزرگ کیهان را آشکار و وجود دیوار بزرگ را فاش کرد.
مطالعات ابرخوشه‌ها نشان داد که این اجسام خود حاوی هسته‌های بسیار متراکم از کهکشان‌ها هستند. ابرخوشه‌های غنی شامل چندین هسته با ده‌ها تا صدها گروه کهکشانی می‌باشند.
این ابرخوشه‌ها همچنین نظمی مرموز نیز دارند. برخی از آن‌ها به شکل رشته‌هایی با کهکشان‌های قدیمی و قرمز رنگ، و برخی دیگر به شکل تار‌های عنکبوت با کهکشان‌های آبی و جوان‌تر دیده می‌شوند. این تفاوت‌ها در شکل و رنگ می‌تواند نشان‌دهنده این باشد که ابرخوشه‌ها دارای تاریخچه‌های دینامیکی متفاوتی هستند.
تا پیش از کشف دیوار بزرگ هرکول-کورونا بوریلیس در نوامبر ۲۰۱۳، دیوار بزرگ اسلون بزرگ‌ترین رشته‌کهکشان شناخته‌شده در کیهان محسوب می‌شد.
