انزوای اجتماعی نئاندرتال‌ها امکان پذیر انقراض آن‌ها را تسریع کرده باشد_مستطیل زرد

انزوای اجتماعی نئاندرتالها مانند تورین شاید انقراض آنها را تسریع کرده باشد

تحقیقات جدید بر روی بقایای یک نئاندرتال به نام تورین نشان میدهد که انزوای ژنتیکی و اجتماعی طولانیمدت در میان این گونه، عاملی کلیدی در انقراض نهایی آنها بوده است. محققان با تحلیل ژنوم کامل این فرد، شواهدی بر ازدواجهای فامیلی گسترده و عدم آمیزش با انسانهای مدرن یا دیگر گروههای نئاندرتال یافتهاند.

تحلیل ژنوم تورین شواهد انزوا و همزادی

تیم علمی به رهبری لودویک اسلیماک با استخراج دیانای از ریشه یکی از دندانهای آسیاب تورین، جنسیت او را مذکر تعیین کرده و توالی کامل ژنوم او را به دست آوردند. مقایسه این ژنوم با نئاندرتالهای اروپایی متأخر نشان میدهد تورین سطح بالایی از جورتخمی ژنتیکی داشته است. این بدان معناست که او دو کپی تقریبا یکسان از ژنها را از والدین خود به ارث برده که خود نیز از یک جد مشترک میآمدهاند. این الگو نشاندهنده زندگی در جمعیت بسیار کوچک و انزوا شده در طول نسلهای متوالی است.

محققان در مقاله منتشر شده خود تأکید کردهاند جمعیت دودمان تورین اندازه کوچکی داشته و از نظر ژنتیکی برای زمان طولانی از دیگر جمعیتهای نئاندرتال متأخر جدا مانده است. به طور شگفتانگیزی، هیچ نشانهای از آمیزش ژنتیکی با هومو ساپینس در ژنوم تورین مشاهده نشد، در حالی که نئاندرتالهای دیگر در مناطق مجاور با انسانهای مدرن آمیخته بودند.

تاریخگذاری و جایگاه زمانی تورین

با استفاده از روشهای تاریخگذاری رادیوکربن و بررسی لایههای زمینشناسی غار، محققان تعیین کردند که تورین در بازه زمانی ۵۲ تا ۴۲ هزار سال پیش زندگی کرده است. با این حال، شواهد تازه کشف شده در سال ۲۰۲۳ احتمال را تقویت میکند که تورین بسیار نزدیک به ۴۲ هزار سال پیش، یعنی در روزهای پایانی وجود نئاندرتالها بر روی زمین، در غار ماندرین در جنوب فرانسه زندگی میکرده و یکی از آخرین نئاندرتالهای شناخته شده بوده است.

بازنگری در دلایل انقراض نئاندرتالها

اسلیماک میگوید همه چیز در مورد بزرگترین انقراض در تاریخ بشریت و فهمیدن ما از این فرآیند شگفتانگیز که به بقای انسان خردمند (هومو ساپینس) به عنوان تنها گونه باقیمانده منجر شده، نیاز به بازنویسی دارد. چطور میتوانیم فکر کنیم جمعیتهایی که ۵۰ هزار سال در انزوا زندگی کردهاند، فقط به اندازه دو هفته پیادهروی از هم فاصله داشته باشند؟ همه این فرآیندها باید مجددا بازبینی شوند.

ایپریل نوول، باستانشناس پارینهسنگی از دانشگاه ویکتوریا در کانادا، این مطالعه را حمایتی از فرضیه میداند که نئاندرتالها در گروههای کوچک و اجتماعی منزوی زندگی میکردند و در حفظ ثبات جوامع خود دچار مشکل بودند. عمر گوکچومن، ژنومشناس تکاملی از دانشگاه بوفالو نیز افزود هر نمونه دیانای از آن بازه زمانی کمیاب است و به دانش ما اضافه میشود. اطلاعات به دست آمده از ژنهای تورین و محل دفن او، درک بهتری از روزهای پایانی زندگی نئاندرتالها را فراهم میکند.

نویسندگان در نتیجهگیری نهایی خود بیان میکنند اگرچه به طور معمول فکر میشود انسانهای مدرن مسئول انقراض نئاندرتالها بودند، اما انزوای ژنتیکی و فرهنگی مشاهده شده در پناهگاه صخرهای غار ماندرین، سوالات جدیدی را درباره ساختارهای اجتماعی و رفتاری نئاندرتالها مطرح میکند که امکان دارد نقش مهمی در انقراض نهایی آنها ایفا کرده باشد.

END