هنگام نگاه به عکس‌های قدیمی پدربزرگ و مادربزرگ، نه تنها چین و چروک‌های صورت بلکه بینی و گوش‌های آن‌ها نیز در طول زمان به‌طور محسوسی بزرگ‌تر به نظر می‌رسند. اما دلیل این پدیده رشد واقعی بافت‌ها در دوران کودکی نیست.
دکتر آلن ماتاراسو، استاد جراحی در دانشکده پزشکی زوکر همپستید نیویورک، در گفتگو با لایوساینس بیان کرد که گوش‌ها و بینی تا دهه سوم زندگی به طور کامل رشد کرده‌اند و تغییرات بعدی ناشی از فرآیند افزایش سن است.
ساختار غضروفی و تأثیرات سن
ساختار‌های زیربنای بینی و گوش از غضروف تشکیل شده‌اند که بافت همبند قوی و انعطاف‌پذیر است. این بافت از سلول‌های کندروسیت در ماتریکس چسبنده و شبکه‌ای از پروتئین‌های کلاژن و الاستین ساخته شده است.
با افزایش سن، توانایی بدن در تولید رشته‌های تازه کلاژن و الاستین کاهش می‌یابد که منجر به ضعیف‌شدن و شل‌شدن ساختار غضروف می‌شود. همچنین بافت‌های اطراف صورت که قبلا سفت بودند، شل شده و در ترکیب با جاذبه باعث افتادگی لاله گوش و نوک بینی می‌گردند.
عوامل دیگر موثر
پوست بینی به دلیل فعالیت بیش‌تر غدد چربی سنگین‌تر شده و وزن اضافی آن را به جلو می‌کشد. از دست رفتن تراکم استخوان‌های لنگردهنده غضروف‌ها، مانند در پوکی استخوان، نیز داربستگی غضروف را کاهش می‌دهد. افت تون عضلانی حمایتی نیز در این فرآیند نقش دارد.
مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۸ در مجله فرا‌نتیئرز این جنتیکس نشان داد ویژگی‌های صورت عموما ارثی هستند. مطالعه دیگری در سال ۲۰۲۱ در ژورنال ملی جراحی ماکسی نشان می‌دهد تغییرات بینی در مردان بیش‌تر دیده می‌شود، هرچند علت دقیق ناشناخته است. همچنین آلودگی و نور خورشید می‌تواند پیری غضروف را تسریع کند.
در نهایت، گرچه بینی و گوش‌ها با سن بزرگ‌تر به نظر می‌رسند، اما این پدیده طبیعی است و نیازی به نگرانی وجود ندارد.
