تدکس ۲۰۲۴ اصفهان؛ از دندان شیری کودک نئاندرتال تا عدم اعتدال آگاهانه در «مسیر»_مستطیل زرد

[ad_1]
نوشته و ویرایش شده توسط مجله ی مستطیل زرد
سخنرانان تدکس اصفهان ۲۰۲۴ از مسیر پرفراز و نشیب خود میگویند؛ از آنچه پشت سر گذاشتند، آنچه در «مسیر» آموختند و هر آنچه پیش روی خود دارند.
اتفاقات تدکس اصفهان با نوشته «مسیر» ۲۲ دی ۱۴۰۲ برگزار شد که انتشار کردن هرروزهی نسخههای تصویری سخنرانیهای آن اغاز شده، شامل سخنرانی ۱۴ متخصص حول نوشته «مسیر» است. مهدی فصیحی، ثریا سلمانیان، محمد عرب، حامد وحدتینسب، سیاوش صفاریانپور، آرش برهمند، رضوان جابری، نفیسه عروجی، اهورا نیازی، نوید کوهی، محمد عرفانیان، ایمان احمدپور، علیرضا علیخانی و رومینا حیدری سخنرانان این دوره تدکس بودهاند. از بین این موارد تا بحال هفت سخنرانی انتشار شده است که در این نوشته به آنها اشاره میکنیم.
معجزهی جعبهی حافظه در مسیر زندگی
شکل کارکرد ماشین حافظه و اهمیت آن نوشته سخنرانی سیاوش صفاریانپور، برنامهساز و روزنامهنگار علم در تدکس ۲۰۲۴ اصفهان است. او از حاضران میپرسد: «من چطور فکر میکنم و ابزارم چیست؟» و جواب میدهد: «حافظه».
برای فکر کردن به قبل از چیدن اجزای ذخیرهشده در حافظه کنار هم منفعت گیری میکنیم، برای فکر کردن به آینده هم به حافظه برمیگردیم اما هنگامی میتوان پیشبینی دقیقتری از آینده داشت که ذخیرهی حافظه زیاد تر باشد. ما برای فکر کردن به قبل و آینده به حافظه تکیه میکنیم.
– سیاوش صفاریانپور، برنامهساز و روزنامهنگار علم
صفاریانپور به اختلال دقت و تمرکز در زندگی روزمره اشاره میکند و این هشدار را میدهد: «زیاد زمانها ما به حافظه تکیه میکنیم و مسیرمان را گم میکنیم. این یکی از عوارض زندگی مدرن امروز است.» او سپس میپرسد: «آیا من حافظهام هستم؟» و از حاضران میخواهد به قدیمیترین حافظهی خود فکر کنند و در ادامه سخنانش کارکرد حواس پنجگانه و فعالیت همه مغز در فرآیند بازآفرینی یک خاطره را «معجزه مغز» توصیف میکند.
او که چندی پیش مستندی درمورد مغز به نام «کاپیتان من» ساخته به سؤالش اینطور جواب میدهد: «من فکر میکنم ما حافظهمان هستیم؛ برای فکر کردن به قبل، برای فکر کردن به آینده و برای این که مسیر زندگی را جستوجو کنیم.» سپس از مواجه شدن با آلزایمر پدرش میگوید و «ابراز روی تاریک آلزایمر» و سختی انتخاب بین کنترل آلزایمر یا پارکینسون.
آلزایمز همانند به بنایی در حال تخریب است. در این بیماری خاطرات و اجزایی که در مغز ماست و اجزایی که تبدیل حرکت بیرونی ما میبشود و ذخیره شناختی ما مدام کم و کمتر میبشود. حافظهی ما و اندوختههای شناختی ما، ما را شکل میدهد. انتخاب بین کنترل یکی از بیماریها (آلزایمر و پارکینسون) با اهمیت ترین تصمیمگیری زندگیام می بود. از خودم سوال کردم آیا حاضرم خاطراتم یا بخشی از خاطراتم را یکجا بفروشم؟ من تصمیم گرفتم آن قرص آبی را بخورم و پدرم با هوشیاری نسبت به جهان پیرامونش، ما را ترک کرد.
– سیاوش صفاریانپور
قدیمیترین قطعه بدنی یک انسان در تاریخ باستانشناسی ایران
یکی دیگر از سخنرانیهای تصویری اتفاقات تدکس اصفهان مربوط به حامد وحدتینسب، انساندیرینهشناس است. او برای حاضران از بقایا و مواد فرهنگی منتسب به وجود انسان در ایران میگوید: «قلمرو انسان نئاندرتال از غربیترین نقاط در اروپا تا آسیای مرکزی امتداد داشت و ایران در قلب آن می بود. به همین علت دور تا دور ایران سنگوارههایی بازمانده از آنها وجود دارد.»
وحدتینسب با نمایش تصویری از بازسازی چهره انسان راستقامت ادامه میدهد: «انسان راستقامت اولین انسانی است که نزدیک به ۲ میلیون سال پیش داخل ایران میبشود. او به حیات خود در ادامه گفت تا این که حوالی ۴۰۰ هزار سال پیش جای خود را به نوع فرد دیگر از انسان داد؛ انسان نئاندرتال. یکی از قدیمیترین استقرارگاههای نئاندرتالها در دنیا به ایران مربوط است؛ به غار قلعهکرد در آوج قزوین.»
این انساندیرینهشناس با اشاره به فعالیتهای باستانشناختی خود به همراه گروهی فرانسوی از ادامه کاوشها در این غار میگوید.
این غار قدیمیترین منطقه باستانی ایران است. سن قطعی لایههای مربوط به انسان آن به ۴۵۰ هزار سال رسیده است و این سن زیاد تر خواهد شد چون تا این مدت ۲، سه متر دیگر نهشته باستانی باید کاوش بشود. اما دلنشینترین یافته از این غار دندان شیری یک کودک ۹ تا ۱۱ ساله است. این دندان ۱۷۵ هزار ساله قدیمیترین قطعه بدنی یافتهشده از یک انسان در تاریخ باستانشناسی ایران به شمار میآید.
– حامد وحدتینسب، انساندیرینهشناس
نوای تنبور؛ از خلق سوال تا خلاقیت
نوید کوهی در تدکس اصفهان ۲۰۲۴ با بداههنوازی تنبور مسیر خود را از خلق سوال تا رسیدن به خلاقیت روایت میکند.
دسته بندی مطالب
[ad_2]




