ربات دایناسور راز تکامل بالهای پرندگان را آشکار میکند

[ad_1]
منشاء بال پرندگان از زمانها پیش برای دیرینشناسان معمایی تکاملی بوده است: چرا مبدأ بهوجودآمدن بالها به عصر دایناسورها بازمیگردد؟ و اگر برخی از آن بالهای اولیه برای پرواز مناسب نبودند، به چه منظور مورد منفعت گیری قرار میگرفتند؟
دانشمندان در مطالعهای که بهتازگی در مجلهی ساینتیفیک ریپورتز انتشار شد، از یک دایناسور رباتیک و ملخهای وحشتزده منفعت گیری کردند تا استدلال کنند که دایناسورهای کوچک پردار امکان پذیر از بالهای اولیهی خود برای بیرونکشاندن حشرات طعمه از لانه منفعت گیری کرده باشند. فرضیهی پیشنهادی آنها این چنین توضیح میدهد که چرا بالها پیش از پرواز تکامل یافتهاند.
پیوتر یابلونسکی، پرندهشناس در دانشگاه ملی سئول و نویسندهی مقاله به نیویورکتایمز او گفت در آزمایش نشان داده شد که هرچقدر بال بزرگتر ظاهر بشود، پرندگان حشرات بیشتری را شکار میکنند و به لانه میآورند.
دایناسورهای پردار از بالهای اولیهی خود برای بیرونراندن طعمه از لانه منفعت گیری میکردند
پرهای دایناسورها برای اولین بار به طور موهای مختصر و زبر شکل گرفت و به گمان زیاد بهمنظور حفاظت و نمایش بهکار میرفت. فقط یک خانواده از دایناسورها پرهای سهگوشهمانند را تکامل دادند که در نهایت راه را برای تشکیل بال و پرواز در پرندگان امروزی هموار کرد. اما محققان تا این مدت یقین نیستند که آیا این چنین بالهایی برای پرواز در نسل اولیهی دایناسورها تکامل یافت یا مقصد فرد دیگر نیز وجود داشت.
مینیونگ سون، دیرینشناس در دانشگاه مینهسوتا و نویسندهی مقاله، میگوید وجود بالهای اولیه در دایناسورهای پرندهی بیپرواز همانند دزد چابک (ولوسیرپتور) و خاگ دزد (اوویرپتور) نیز به معما اضافه میبشود. دیرینشناسان با اراعهی توضیحات متعدد، خاطرنشان کردهاند که حتی بالهای اولیه نیز به حیوانات قوت مانور بیشتری میداد و به پرش در ارتفاع بالاتر پشتیبانی میکرد. برخی دیگر میگویند بال علتمیبشود که شکارچیان بتوانند طعمههای بزرگتر را از حرکت بازدارند. بال به پرورش تخمها پشتیبانی میکند و حتی برای خودنمایی در روبه رو جفتها و رقیب ها نیز کارآمد است.
اما پرندگان بعضی اوقات با نمایش بالها گونههای دیگر را نیز مقصد قرار خواهند داد. برخی از پرندگان امروزی در زمان شکار بالهای خود را به هم میزنند و با نمایش تکههایی از پرهای سفید یا متضاد، طعمههای مخفیشده را میترسانند.
پرندگان با بهکارگیری این روش که با گفتن «استراتژی تعقیب و بیرونکشاندن» شناخته میبشود، از تمایل حشرات برای عکس العمل خودکار به اشکالی که با شدت نزدیک خواهد شد، منفعت میبرند. منفعت گیری از عکس العمل خودکار حشرات، پرندگان را از زیاد تر شکارچیان جلوتر نگه میدارد. پرندگان با نمایش بالها، حشرات را فریب خواهند داد و علتخواهد شد که طعمه زیاد سریع خود را نشان بدهد. آنها از مخفیگاه بیرون میآیند و در جا خورده خواهد شد.
[ad_2]
منبع




